Nadczynność tarczycy - tym terminem określa się ogólnoustrojowe skutki nadmiernego wydzielania hormonów przez tarczycę.

Przyczyny nadczynności tarczycy mogą być różne. Najczęściej występuje ona w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa lub wskutek intensywnego wydzielania hormonów przez guzki tarczycy. Statystycznie na nadczynność tarczycy zapada rocznie 45 osób (37 kobiet, 8 mężczyzn) na każde 100 tys. ludzi.

Objawy nadczynności tarczycy: chorzy ciągłe odczuwanie ciepło, chudną mimo dobrego apetytu, mają zwiększoną potliwość. Powstają zaburzenia w układzie krążenia, występuje przyśpieszenie czynności serca, chorzy mogą również odczuwać jego bóle. Jako iż nadczynność tarczycy wpływa również na układ nerwowy, chorzy są pobudzeni ruchowo, niespokojni, są wrażliwi i skłonni do płaczu. Mięśnie chorego łatwo się męczą, występuje również u niego często drżenie rąk i czasami nóg.

Rozpoznanie nadczynności tarczycy odbywa się w głównej mierze na podstawie wywiadu z chorym i charakterystycznych objawów klinicznych stwierdzonych badaniem przedmiotowym.

Leczenie nadczynności tarczycy obejmuje dwie metody postępowania:
Leczenie zachowawcze polegające na stosowaniu leków przeciw tarczycowych (hamują syntezę hormonów w tarczycy). Podawanie tych leków powoduje poprawę, a często także trwałe ustąpienie choroby.
Leczenie radykalne które dzieli się na leczenie chirurgiczne (rozległe wycięcie tarczycy wraz z guzkami, prowadzi do trwałego pozbycia się choroby, powikłania zdarzają się niezwykle rzadko), leczenie jodem promieniotwórczym (nie powoduje trwałych skutków ujemnych w czynnościach innych narządów).