Zespół nerczycowy to choroba spowodowana nadmierną utratą białka wraz z moczem wskutek zwiększonej przepuszczalności błony sączącej kłębuszków nerkowych. Występuje w bardzo licznych chorobach, najczęściej jednak w różnych postaciach zapalenia kłębuszków nerkowych (pierwotne glomerulopatie), we wtórnych zapaleniach kłębuszków nerkowych w przebiegu chorób układowych tkanki łącznej (kolagenozy), w cukrzycy, zatruciu ciążowym, różnych nowotworach, zakażeniach wirusowych, zaburzeniach krążenia, w stanach uczuleniowych, przy odrzuceniu przeszczepionej nerki.

   Objawy. Choroba cechuje się dużym białkomoczem – przekraczającym 3,5 g/dobę, obniżeniem poziomu albumin w surowicy krwi, obniżeniem poziomu białka całkowitego w surowicy krwi, podwyższeniem poziomu cholesterolu w surowicy krwi, obecnością substancji tłuszczowatych w moczu, obrzękami i przesiękami do jamy ciała. Objawy te mogą występować w różnych kombinacjach.
Zespołowi nerczycowemu mogą towarzyszyć różne powikłania, wywołane zamianami w biochemicznym składzie organizmu. Są to m.in. nadciśnienie tętnicze, niedobór potasu z obniżeniem jego stężenia w surowicy krwi, ostra przednerkowa niewydolność nerek.

   Rozpoznanie i różnicowanie choroby nie jest trudne, zwłaszcza, jeśli istnieje wyraźny związek czasowy pomiędzy jego wystąpieniem i uprzednim zadziałaniem określonego czynnika, np. ukąszenie przez pszczołę. Często jednak do ustalenia rozpoznania niezbędne jest wykonanie biopsji nerek.

   Leczenie. Podstawą leczenia choroby jest stosowanie diety wysokobiałkowej (1,5-2g/kg masy ciała). Leczenie farmakologiczne polega na zwalczaniu choroby podstawowej i objawów.